Polska poezja śpiewana ma bogatą tradycję i długą listę wybitnych wykonawców. W końcu poezja przekształcona w pieśń może dotrzeć do serc nawet tych, którzy wierszy nie czytają. Dzięki popularnym piosenkarzom wiele wierszy śpiewanych stało się znanych w całym kraju i od dziesięcioleci gości na antenach stacji radiowych.
Niezwykle istotny wkład w popularyzację poezji śpiewanej wniosła łódzka piosenkarka Elżbieta Adamiak. Stała się ona prawdziwą gwiazdą tego gatunku muzycznego. Choć, jak twierdzi sama wokalistka, nigdy nie czuła się gwiazdą i nie zabiegała o sławę, pisze lodz-trend.eu.
Młode lata
Przyszła piosenkarka, kompozytorka i gitarzystka urodziła się 5 września 1955 roku w Łodzi. Już we wczesnym dzieciństwie Elżbieta zrozumiała, że muzyka i poezja są jej życiowym powołaniem.
Pierwszym miejscem jej nauki była Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Henryka Wieniawskiego w Łodzi. W szkole podstawowej Elżbieta uczęszczała do klasy fortepianu. Po przejściu do szkoły średniej rozpoczęła naukę gry na gitarze klasycznej.
Następnie studiowała socjologię na Uniwersytecie Łódzkim i Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach studenckich Elżbieta Adamiak aktywnie oddawała się twórczości: rozpoczęła współpracę z zespołami wykonującymi ballady poetyckie i piosenki turystyczne. Ponadto piosenkarka poznała znanych poetów, autorów tekstów i kompozytorów.
Twórczość pochłonęła Elżbietę do tego stopnia, że na trzecim roku studiów postanowiła przerwać naukę i poświęcić się śpiewaniu.
Popularność sama ją znalazła
Elżbieta Adamiak zadebiutowała jako piosenkarka w 1974 roku na Ogólnopolskim Studenckim Konkursie Piosenki Turystycznej w Łodzi. Później przeniosła się do Krakowa, gdzie rozpoczęła ścisłą współpracę z tamtejszym młodzieżowym środowiskiem artystycznym. W szczególności współpracowała z takimi zespołami jak „Wolna Grupa Bukowina” i „Nasza Basia Kochana”. Zespoły te występowały głównie w gatunku poezji śpiewanej i folk-rocka.
W 1975 roku Adamiak otrzymała nagrodę za debiut wokalny i kompozytorski na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. A w 1977 roku, po koncercie na Poznańskich Targach Estradowych, dokonała pierwszych nagrań studyjnych dla Polskiego Radia i Radia Kolonia.
Elżbieta Adamiak stała się ulubienicą polskich studentów w latach 70. Takie poetyckie ballady jak „Jesienna zaduma”, „Do Wenecji stąd dalej co dzień”, „Trwaj, chwilo, trwaj” przyniosły jej prawdziwy sukces i uznanie.
Choć, jak twierdzi sama wykonawczyni, nie zależało jej na sławie, która spadła na nią jak lawina. Nigdy też nie chciała żyć w świetle reflektorów czy chodzić po czerwonym dywanie.
Elżbieta często nazywała siebie „śpiewającą kompozytorką, a nie wokalistką”. Mówiła też, że gatunek poezji śpiewanej nigdy nie będzie tak popularny wśród słuchaczy jak muzyka pop, rock czy disco polo.
Mimo to Adamiak udało się spopularyzować ten gatunek nie tylko w Polsce, ale także daleko poza jej granicami. Oprócz udziału w festiwalach i koncertach w Polsce, piosenkarka często występowała poza granicami swojego kraju. Co więcej, geografia jej tras koncertowych była dość szeroka. Śpiewała w Niemczech, byłej Jugosławii, Czechach, na Węgrzech, we Francji, a także w Australii i USA. Jej aktywna kariera koncertowa miała miejsce pod koniec lat 70. i na początku XXI wieku.
W 1978 rолг łódzka piosenkarka wydała swój pierwszy album, który nazwała własnym imieniem — „Elżbieta Adamiak”. Podobnie jak wszystkie kolejne albumy, okazał się on sukcesem. Potwierdzili to nie tylko fani twórczości Elżbiety Adamiak, ale także krytycy muzyczni.
W ciągu lat piosenkarka zdobyła wiele prestiżowych nagród artystycznych. Wśród swoich fanów zasłużenie zyskała miano pierwszej damy polskiej poezji śpiewanej.
Od 2010 roku o piosenkarce słychać było coraz mniej. Mimo że Adamiak nadal pisała wiersze i śpiewała, przyznawała, że czasy swojej twórczej świetności jako piosenkarka ma już za sobą. W jednym z wywiadów skarżyła się na wypalenie.
„Czuję się tak, jakby worek talentów od Boga został wyczerpany. Mam materiał na dwa albumy, ale nie mam ani energii, ani pieniędzy, by je kontynuować” — przyznała piosenkarka.
Jednak ona nadal tworzyła, ponieważ odnalazła sens w poezji.
„Najczęściej w wierszach odnajduję miłość, wiarę i nadzieję na jutro. Te trzy panie dają mi powód do istnienia” — podzieliła się artystka w jednym z wywiadów.
Życie osobiste i pasje
W 1980 roku Elżbieta Adamiak wyszła za mąż za poetę, piosenkarza, autora tekstów i muzyka Andrzeja Poniedzielskiego. To właśnie on jest autorem wielu tekstów piosenek artystki.
W 1995 roku para założyła centrum artystyczne „Przechowalnia”, które stało się jedyną i niepowtarzalną literacką sceną kabaretową w Łodzi.
Małżeństwo Elżbieta i Andrzej mieszkali w domu pod Łodzią. Para wychowywała bliźnięta, córkę Katarzynę i syna Michała. Urodziły się one 10 lipca 1981 roku.
W rozmowie z dziennikarzami piosenkarka powiedziała, że zawsze marzyła o domu z ogrodem i kwiatami za oknem. I to marzenie się spełniło. Razem z mężem dba o ten przytulny dom i kwitnący ogród. Pani Elżbieta przyznała, że lubiła wykonywać różne prace w ogrodzie. Elżbieta i Andrzej zawsze cieszą się, gdy odwiedzają ich dzieci i wnuki.
