Historia Łodzi ściśle powiązana jest z historią rozwoju polskiego kina. Dzięki dynamicznemu rozwojowi kinematografii i działalności tutejszej Szkoły Filmowej ta dziedzina sztuki od dawna jest szanowaną w mieście. Nic więc dziwnego, że działa tu wiele kin, z których najstarsze powstały na przełomie XIX i XX wieku – pisze lodz-trend.eu.
Jednym z najstarszych kin w Łodzi jest kino „Tatry” znajdujące się na ulicy Sienkiewicza. Dlaczego jest wyjątkowe, ciekawe fakty z jego historii i działalności – przeczytaj w poniższym materiale.
Początek historii kina
Początek historii kina „Tatry” przypada na początek XX wieku, na daleki 1907 rok, kiedy kinematografia szybko nabierała rozpędu i popularności na świecie iw Polsce. Sale kinowe masowo otwierały się w tamtych czasach w wielu miastach Polski w celu zaspokojenia potrzeb kulturalnych mieszkańców.
Mając nadzieję na udaną karierę i rozwój swojej działalności, dwaj ambitni miejscowi mieszkańcy, Oskar Kulawiński i Gustaw Mjunker, postanowili otworzyć w miejscu dawnej sali tanecznej kino. Lepszego miejsca nie trzeba było szukać, ponieważ w budynku było wystarczająco miejsca na rozmieszczenie specjalnego sprzętu i miejsc dla widzów. Ponadto budynek, w którym zaczęło działać kino, znajdował się przy ulicy, która była jedną z najważniejszych w dawnym łódzkim Śródmieściu.
Niemal od początku swojej działalności kino „Tatry” stało się jednym z najpopularniejszych tego typu obiektów w Łodzi. Niektórzy uważają, że wynika to z atrakcyjnego repertuaru, który obejmował filmy pornograficzne i erotyczne. Nie wszyscy podzielali tę opinię. W tym czasie w Łodzi wybuchła nawet głośna afera wokół kina i miejscowych parafian, którzy odwiedzali kościół w pobliżu instytucji.
Kino w czasie I wojny światowej
W 1910 roku kino zmieniło właściciela – został nim rosyjski kupiec Benedykt Zarzycki. Zaraz po przejęciu kina postanowił zmienić jego nazwę – oczywiście po to, by przykuć uwagę widzów i zachęcić ich do odwiedzania kina. Od tego czasu kino nazywało się „Moulin Rouge”. Taką nazwę miał również klasyczny kabaret w Paryżu – jedna z największych atrakcji stolicy Francji, która została wykorzystana w filmie „Moulin Rouge!” z 2001 roku.
Ze względu na początek I wojny światowej kino działało bardzo krótko pod nową nazwą. Instytucja zawiesiła swoją działalność i miała możliwość ją wznowić dopiero w 1920 roku, po raz kolejny zmieniając nazwę (tym razem kino nazywało się „Dolina Szwajcarska”).
Wydawało się, że w tamtych latach kino otrzymało nowe życie. Nowi właściciele zadbali o aktualny repertuar, a także przystępną cenę biletów. Często kino odwiedzali przedstawiciele Spółdzielni Pracowników Państwowych, Komunalnych i Społecznych, które mogli korzystać z ulg na seanse.
Inną cechą kina w tamtych latach była tak zwana „letnia” sala kinowa. W ogrodzie przy kinie w sezonie letnim odbywały się projekcje plenerowe, dzięki którym łodzianie mieli okazję przyjemnie spędzić czas przy oglądaniu filmów na świeżym powietrzu.
Modernizacja i początek projekcji filmów dźwiękowych
Przez cały ten czas kino pracowało z repertuarem tak zwanych niemych filmów i dopiero na początku lat trzydziestych zaczęło wdrażać aparaturę do projekcji filmów dźwiękowych. To była nowa era w światowym kinie i nowy etap w życiu kina „Tatry” w Łodzi.
Wszystko potoczyło się dość pomyślnie dla rozwoju instytucji. Nowi właściciele entuzjastycznie przystąpili do renowacji kina, inwestując duże pieniądze w modernizację sali kinowej i planując dobrze zarobić na swoim biznesie. Mimo to lata międzywojenne były dość trudne, więc z finansowego punktu widzenia kino, mimo nowych wdrożeń i renowacji, nie spełniło oczekiwań właścicieli. W tych samych latach znacznie zaostrzył się konflikt z wspomnianymi parafianami z miejscowego kościoła, którzy zaczęli narzekać na hałasy dochodzące z kina plenerowego, przez co letnie seanse musiały zostać całkowicie wstrzymane. Ze względu na powyższą sytuację znacznie zmniejszyły się dochody kina, jak również liczba widzów.
Jakiś czas po głośnym konflikcie wybuchła II wojna światowa i polskie miasta zostały szybko zajęte przez wojska niemieckie. Taki sam los spotkał Łódź – w tamtych latach kino zostało przejęte i przemianowane przez kierownictwo niemieckie. W okresie okupacji Niemcy kręcili tu swoje filmy propagandowe.
Kolejne lata działalności kina
Po zakończeniu II wojny światowej kino przyjęło nazwę „Tatry”. Znaczącym sukcesem było przywrócenie pozwolenia do organizowania letnich projekcji plenerowych w ogrodzie, gdzie ustawiono specjalną altanę z fotelami dla widzów. Później altana została rozebrana, aw jej miejsce postawiono drewniane ławki, aby w sezonie letnim nadal kontynuować projekcje filmów w ogrodzie.
Kino ciągle się rozwijało, wzbogacając swój repertuar i możliwości. W 1986 roku miało miejsce kolejne ważne wydarzenie w jego życiu – uruchomiono drugą salę kinową, co przekształciło kino „Tatry” w kino wielosalowe. Dla ówczesnej Łodzi było to naprawdę wyjątkowe wydarzenie, a kino „Tatry” stało się pierwszym kinem w mieście, które mogło poszczycić się takim statusem.
Po pewnym czasie kino uzyskało nowy status kina studyjnego, co pozwoliło instytucji wejść na nowy poziom rozwoju i dało jeszcze więcej możliwości. Wśród nich była możliwość przeglądu filmów zrealizowanych w łódzkiej Wytwórni Filmów Oświatowych. Ta wytwórnia filmowa stała się jedną z najbardziej znanych w całej Polsce, została założona jeszcze w 1950 roku w Łodzi z celem produkcji filmów szkolnych i instruktażowych. Wytwórnia jako jedyna w Polsce koncentruje się na produkcji filmów popularnonaukowych dla masowego widza.
Współczesna historia kina – działalność na przełomie wieku
Koniec XX wieku to kolejny trudny okres dla światowej kinematografii i działalności sal kinowych. Kino „Tatry” jest w tej chwili w trudnej sytuacji finansowej i wymaga generalnego remontu oraz przebudowy pomieszczeń, w których odbywały się projekcje.
Właściciele instytucji w tym czasie musieli znacznie zmniejszyć liczbę miejsc w kinie. Tak, o ile w latach osiemdziesiątych XX wieku było tu ponad 500 miejsc, to wówczas projekcje odbywały się tu tylko w jednej sali, w której łącznie dla widzów przygotowano 208 foteli. Jak widać, sprawy potoczyły się na tyle źle, że kino musiało zmniejszyć swoje możliwości o połowę.
Widzowie kina „Tatry” narzekali też, że stan techniczny sprzętu instytucji w tamtych latach nie odpowiadał współczesnym standardom.
Kino trafiło w ręce jedynego właściciela – Dariusza Ambroszczyka, który był jednocześnie jego jedynym pracownikiem. Nad działalnością i stanem instytucji czuwa Urząd Marszałkowski. Czasami miały miejsce prace związane ze zbieraniem środków na remont kina – udało się nawet wyremontować dach, ale nic więcej poza tym.
W sezonie zimowym kino całkowicie przestało działać. Trochę później wznowiło swoją działalność wyłącznie w weekendy. Na projekcje filmowe w „Tatry” wciąż przychodzi zaledwie kilkunastu stałych widzów i tych, którym podoba się zachowana tu atmosfera dawnych sal kinowych. Natomiast repertuar kina wciąż przyciąga uwagę – prawie zawsze pokazuje filmy, które nigdzie wcześniej nie były emitowane.
Mimo wszystkich trudności kino „Tatry” w Łodzi kontynuuje swoją działalność i jest uważane za jedno z najdłużej nieprzerwanie działających kin w Polsce.
